Wat betekent ouderschap van binnenuit?

Als opvoeden voor niemand meer leuk is.

De ouders die ik spreek worstelen allemaal met het gat dat er zit tussen weten hoe je wilt opvoeden en de dagelijkse praktijk. En in de hardheid van die praktijk kan je jezelf zo tegenvallen of je kind zo moeilijk gaan vinden dat het niet leuk meer is.

Wat maakt het nu zo belangrijk om dan naar jezelf te gaan kijken?

We maken in ons jonge leven allemaal dingen mee die pijnlijk zijn, die dingen stoppen we weg of denken we verwerkt te hebben. Maar de waarheid is dat een kind nog niet het vermogen heeft om dingen zelfstandig te verwerken. Daar hebben we volwassenen voor nodig die oog hebben voor onze gevoelens en behoeften. En die waren er veelal niet. Dat wat te pijnlijk was zit nog in ons.

Herken je de echo uit het verleden?

Je gaat dan met je kind om alsof het kind daadwerkelijk degene is die deze gevoelens bij jou veroorzaakt. Maar ik werkelijkheid ben je onbewust bezig met jezelf en zie je niet wie je kind echt is en wat je kind nodig heeft. En dan krijg je kinderen en het bijzondere is dat kinderen als geen ander jou laten ervaren wat je zelf hebt meegemaakt. De angst dat je kind niet geliefd is, Je boosheid dat je kind je negeert, het gevoel dat je niet lief genoeg bent voor je kind, het idee dat je het nooit goed kunt doen………..

Het verwarrende is dat je kind ook daadwerkelijk “lastig” gedrag gaat laten zien. Je kind reageert op jouw onbewuste gevoelen en je kind voelt aan dat er iets niet klopt in jouw gedrag maar weet niet hoe of wat.

Als je stenen op je weg laat liggen, struikelen je kinderen erover (Surinaams spreekwoord)

Zie nu maar eens te ontdekken wat jij en je kind nodig hebben.

En dat is precies het werk wat ik doe. Jij kunt er nu al mee beginnen om stappen te zetten.

En natuurlijk is het lastig deze weg te gaan. Op ontelbaar veel manieren ben ik altijd bezig stappen te zetten. Elke keer weer opnieuw. Omdat het verlangen naar mijzelf zijn en een ander zichzelf te laten zijn enorm groot is.Waar dat vandaan komt ? Gisteren heb ik de film Work ohne autor gezien. Ik herkende het verlangen van de kunstenaar. Iets neerzetten wat echt is. Echt samenvalt met wie ik ben en wat ik voel en wat ik geloof. En net als de kunstenaar staar ik mij blind op het lege doek als ik probeer woorden te vinden die kloppen.

Schiet ik tekort, denk ik dat anderen het beter weten en heb ik geen woorden.

En net als in de film weet en voel ik dat ik het wel weet, voel ik het in mijn buik, weet ik dat ik het altijd al geweten heb. En dan is het weer weg en staar ik naar het lege vel.

Maar de weg bestaat uit contact maken met mijzelf.

Moed verzamelen om echt te zeggen wat ik ervaar. Het kan zo kwetsbaar voelen.

Mijzelf serieus nemen in plaats van de ander pleasen.

En doen, gewoon doen.

Mijzelf niet definiëren als het gevolg van mijn ouders maar als het antwoord. Zo als Piet Weisfelt het proces zo treffend omschrijft.

En de dankbaarheid voor al die stappen die al gezet zijn en die ik soms helemaal vergeet te waarderen.

Stappen die jij al gezet hebt en nog zetten gaat. Observeer jezelf  in een lastige situatie met je kind en schrijf op hoe je reageerde. Dit vormt de ingang naar de ervaringen die je niet hebt kunnen verwerken als kind.

Deze ervaringen integreren maakt dat je steeds minder de echo uit het verleden voor waar aanneemt en je kind kunt gaan zien in het nu.

En dat is waar het uiteindelijk om gaat. In liefde leven met jezelf en de ander.

En ik deel graag met jou wat daarin bewezen werkt.

Je bent welkom, ik kijk graag met je mee zodat jij en je kind goed gedijen.

Sluit Menu