De bal blijft niet onder water

Gevoelens moeten ontladen worden. Kinderen kunnen zo gebeurtenissen beter verwerken en gevoelens loslaten.

Waarom je een kind moet vertellen dat een bal niet onder water blijft, is om dit kinderen begrijpelijker en inzichtelijker te maken.

En sta jezelf ook toe te huilen. Zo leef je het zelf voor en ontdoe je jezelf van spanning. Ik vertelde mijn kinderen dat ik van huilen hou. En zo voel ik het ook. Fijn dat verdriet eruit kan. Dat lucht bij mij altijd op.

Huilen jullie graag? Of is huilen voor doetjes?

Gisteren zat ik met wat mensen op een bankje aan de Reeuwijkse plassen. En waar door jonge kinderen gespeeld wordt, vallen tranen. Het viel me op dat voor veel ouders troosten betekent hun kind op te laten houden met huilen. ‘Huil maar niet, het is zo weer over’. ‘Nou niet zo piepen hoor, dat is nergens voor nodig’. En inderdaad; de huilende kinderen hadden ook bepaald geen schokkende dingen meegemaakt. Het ging om het gebruikelijke stoten van knieën, schrikken van een hond, niet mee naar huis willen en afgepakt speelgoed.

Huilen is voor doetjes? Ik kijk liever wat een kind op dat moment uitstraalt. Is huilen zonder dat ik er al te veel op in ga genoeg? Is troosten door te benoemen wat er zo verdrietig is nodig? Het gewoon beleven van de emotie zonder er al teveel (negatieve) aandacht aan te geven leert een kind vertrouwen op zijn eigen gevoel. Iets wat wij volwassenen vaak helemaal afgeleerd hebben. 

Voel jij je getroost als iemand zegt dat het helemaal niet zo erg is?

 

Sluit Menu